De Poezenboot

Een nieuw invaladres voor de zomerperiode. Ik moet naar een mevrouw op een woonboot, met nogal wat poezen, zo werd aangegeven. Leuk om eens op een woonboot te gaan werken. Zoals altijd op de fiets naar mijn werk. Eenmaal gevonden moest ik me een weg banen door allerlei grof huisvuil zoals: planken, keukenkastjes en diverse  opgerolde vloerkleden. Een vrouw met een sterk verwilderde bos haar deed open. “Zo”, zei ze “bent u de werkster?” “Nou Nee”, zei  ik. “Ik ben van de thuiszorg. Binnen rook het naar kattenpis en overal lagen haren, ook zag ik her en der uitwerpselen op de grond liggen. Vanuit  mijn ooghoek  telde ik al snel een stuk of 15 katten. 

Mooi compliment!

Sommige complimenten zijn te mooi om niet te delen. Zoals deze van een tevreden mantelzorger uit Hoofddorp. Hij stuurde onderstaande brief naar de manager van hoofddorp om zijn waardering uit te spreken. De brief is iets aangepast om de privacy van de cliënt te waarborgen.

Na een knie-operatie is mijn echtgenote thuisgekomen uit het ziekenhuis en gestart met thuiszorg en fysiotherapie. Deze zorg aan huis is gestaakt omdat ze nogmaals werd opgenomen in het ziekenhuis. Op dit moment bevindt ze zich op een revalidatieafdeling van een verzorgingshuis.

Wijkgericht Werken: Coaches zijn bekend!

Alle V&V medewerkers van Thuiszorg Amstelring Osiragroep hebben inmiddels de voorlichtingsbijeenkomsten van het nieuwe wijkgericht werken bijgewoond. De procesbegeleider Ingrid Windmeijer heeft mij net zeer enthousiast verteld dat er flink wat aanmeldingen binnen zijn gekomen voor de pilotteams. Zoveel dat er echt gekozen moet gaan worden. Een lastige taak.

Inmiddels zijn de toekomstige coaches bekend geworden.

Horen, zien en signaleren

Één van mijn cliënten in de afgelopen jaren, was een alleenstaande man. Hij had tot twee keer toe longkanker gehad. Had geen familie of vrienden en was erg op zichzelf. Ik weet dat je cliënten niet je telefoonnummer behoort te geven, maar in dit geval heb ik een uitzondering gemaakt.

Ik heb een jaar of zes bij deze meneer gewerkt. We begonnen altijd met een kop koffie. Dan zat hij wat te mopperen, met name op de regering ‘zakkenvullers’. Tijdens mijn werk las hij vervolgens artikelen voor uit de krant. Dierenleed kon hij niet verdragen dan sprongen de tranen in zijn ogen. En hij schrok van berichtjes als: ‘Man lag weken dood in huis’.

Op een dag belde  hij mij op: “Oh Marja, ik ben zo blij  ik kom net uit het ziekenhuis, ik ben schoon er was geen longkanker meer te zien! Ik wilde dit even met iemand delen!” Acht dagen later ging ik met een bos bloemen naar hem toe om te werken en het goede nieuws te vieren. Maar er werd niet open gedaan en ook de telefoon werd niet opgenomen. 

Ik heb direct de thuiszorg gebeld, zij vroegen of ik zeker wist dat meneer geen dagje uit was. Dat wist ik heel zeker.  Ik kreeg het advies, voor de deur te blijven wachten. Een buurvrouw vertelde dat de overgordijnen ook al een tijdje dicht waren. Twee politie agenten arriveerden. Ze vroegen waar ze het beste een raam konden forceren en of ik wilde blijven wachten indien er iets ergs zou zijn. Dan kon ik de meneer in kwestie zorg bieden of eventueel identificeren. De politie kwam na een minuut of acht terug met de mededeling:  “Meneer is helaas overleden. Het is goed dat u heeft aangegeven hem niet te willen identificeren. Meneer zat op het toilet en is daar dagen geleden al overleden.”

Het boeketje werd ineens een rouwboeket. Een paar dagen later vertelde de politie dat meneer zeven dagen dood op het toilet had gezeten. Omdat ik geen familie was, konden ze me verder niets vertellen. Op de crematie waren in totaal zeven mensen, zijn spaarcenten zijn naar de staat gegaan waar hij altijd zo op mopperde. Het was beter geweest als dat bij de Dierenbescherming terecht was gekomen, maar helaas er stond niets beschreven. Jullie mogen best weten dat ik het hier een tijd moeilijk mee heb gehad. 

Ik hoop dat dit ook een wijze les is voor mijn collega`s. Als je aanbelt op een adres en er wordt niet open gedaan, onderneem actie! Bel  je leidinggevende, of de familie van je cliënt, sla alarm bij buren, of sleuteladressen. Het maakt niet uit wat, maar onderneem iets! Je weet nooit wat er aan de hand kan zijn...

Dit is een verhaal van: Marja de Waal Malefijt – Huishoudelijk Medewerker

Signaleren: Heel belangrijk!

Signalering is een belangrijk onderdeel van het werk als Huishoudelijke Hulp. Laatst werd ik gemaild door een medewerkster over de situatie bij een klant. 

Daarop bel ik de klant in kwestie op. De eerste vraag die ik altijd stel is "hoe gaat het met u ?" Een wat gebroken stem vertelt mij dat ze het niet makkelijk heeft en dat het haar niet lukt het huis op orde te houden. Buiten haar kleinkinderen heeft mevrouw niemand.

Ik maak een afspraak om bij mevrouw langs te komen. Tijdens mijn bezoek aan haar zie ik dat het huis rommelig is. Boven hoor ik muziek, die uit de kamer van haar kleinzoon schijnt te komen. We zitten aan de marmeren keukentafel die plakt aan mijn handen en ik zie koffievlekken op de kastdeurtjes.

Het verhaal dat zij vertelt is intens triest.

Verwaarloosde cliënt

Vorige week werd er bij ons een nieuwe cliënt aangemeld. Een collega-thuiszorg-organisatie kon of wilde de zorg daar niet meer verlenen. Tijdens een huisbezoek troffen we een vervuilde cliënt aan in een verwaarloosd huis. De situaties was zodanig dat er geen beddengoed of handdoek te vinden was. Het matras waar de cliënt op sliep was ernstig vervuild en de cliënt zelf was niet in staat om voor nieuwe spullen te zorgen. Hier moest direct actie ondernomen worden, omdat de situatie werkelijk onhoudbaar was.  

'Multiculturele baan'

Hallo Allemaal,

Naast mijn huishoudelijke werk (5 ochtenden per week) verricht ik ook nog wel eens wat hand en spant diensten voor Amstelring, zoals meewerken aan een reclame folder of een onderzoek. Tevens ben ik werkbegeleider en verricht ik intake gesprekken bij nieuwe cliënten.

Allereerst zal ik over 1 van mijn leuke intake ervaringen vertellen.

Ik kreeg via de mail van mijn Planner een adres voor een intake, daar werd bij vermeld dat het een mevrouw van buitenlandse komaf was en dat zij zeer slecht Nederlands sprak, maar dat haar dochter bij het gesprek aanwezig zou zijn, en dus als tolk zou fungeren.

Ik belde op het adres aan en trof een typisch Turkse Dame aan met hoofddoek en verschillende laagjes kleding over elkaar. Ze knikte vriendelijk, ik liet mijn Amstelring pasje zien en zei: Schoenen uit? ‘’Nee nee,‘’ zei de dame ‘’kom kom… ‘’ Ik naar binnen zij liep voorop een gangetje door naar een  keukentje. Toen ik daar binnen kwam  dacht ik ‘’huh? ben ik hier wel op het goede adres?